Reisverhaal 2009

Voor deze reis naar de projecten van Stichting Hulp voor Albanië heb ik het vliegtuig genomen, omdat ik deze keer geen bijrijder kon vinden. Zo kon ik ook uitvinden of het wellicht voordeliger is met het vliegtuig dan met de auto.

Maandagmorgen 13 juli 2009.

2009-01Om 4 uur opgestaan want ik moest om 5 uur bij de balie zijn om in te checken. Via München ben ik na twee uur wachten overgestapt naar mijn bestemming: het vliegveld van Tirana. Daar haalde goede vriend Dhurimi mij af en na een snelle rit was ik om 14.30 uur op het Centrum voor mensen met een lichamelijke beperking, ‘God loves Albanië’, in Maricaj.

Daar een beetje gelummeld en gerust en toen als tegenprestatie met z’n drieën gaan eten, buik vol voor 16 euro. Daarna een gesprek met Peter Maris, hij is assistent Ambassadeur. Met hem heb ik gesproken over de veiligheid op het centrum wegens brandgevaar. Een nuttig en verstandig gesprek maar het geld ontbreekt voor de minimale beveiliging. Ik heb een goede kamer met een badkamer en het water om te douchen en scheren was tot mijn verbazing heet. Dat was dan het avontuur van de eerste dag.

Dinsdag 14 juli

Opgestaan om 7 uur, een uur in de zon gezeten, genoten van de zwaluwen en de andere vogels, en toen gegeten. Daarna met de meneer die de juridische zaken regelt een gesprek gevoerd. Ze maken een moeilijke tijd door vanwege de lonen van het personeel, ze hebben zeven maanden achterstand met de betaling. Peter Maris, de manager na Gesina Blaauw en nu de eerste verantwoordelijke, heeft om die reden zeven medewerkers ontslagen. Ook Odeta, zij loopt nog steeds op krukken, is ontslagen. Vanmiddag bij de voorganger van een kerk gegeten, hij gaat morgen met mij naar de wederopbouw kijken van de huizen in aanbouw die door een explosie zijn weggevaagd.

Woensdag 15 juli

Na wat buitenlucht ingeademd te hebben, gegeten (dat is nogal rumoerig met 26 vrijwilligers van een kerkgemeenschap uit Holland), ben ik om 10.00 uur opgehaald

om de plaats te bezoeken waar verleden jaar maart de ontploffing heeft plaats gehad. Ze stampen er met geweld veel huizen uit de grond. Daar staan geen rijtjeshuizen want het is in de bergen gebeurd, dus het is niet zo eenvoudig. Ze pakken de wegen ook goed aan, met een cementen goot ernaast zodat het water van de bergen niet meer de rijweg wegspoelt. In de avond heel goedkoop gegeten in een klein restaurant en een gesprek gevoerd met de leiding van de vrijwilligers. Hij geeft les aan de Universiteit in het oosten van het land, waar studenten opgeleid worden met Bijbelse zaken, zoals hij het samenvatte. Alles met gereformeerde bindingen.

Donderdag 16 juli.

Vandaag even kalmaan, mede door de warmte van weer 37 graden. Vanmiddag om 17.00 uur ga ik naar Tirana om badkamerspiegels te kopen. Als ze goedkoop zijn dan krijgen alle tien de kamers een spiegel. Ze stellen het zeer op prijs, voor deze dingen hebben ze geen geld.

Vanmiddag kwam er een grote trailer uit Italië met 26 nieuwe invalidenscooters waarvan de meeste elektrisch waren en computer gestuurd. Het was het nieuwste wat er te koop is, ze waren aangepast aan de handicap van de berijders. Het was een gift van Italië, maar de mensen die er bij waren om uitleg te geven zeiden: het is een geschenk van God

Vrijdag 17 juli.

Kennis gemaakt met de Pastor van Zending over Grenzen in Durres. Zij gaan zondag mee om een koe te kopen voor een weduwe met kinderen.

Zaterdag 18 juli.

Met een vriend van mij naar zijn ouderlijk huis gegaan, we zijn daar gebleven tot zondagmorgen. Zijn ouders zijn niet rijk, maar hebben een groot oud huis en veel land rondom. Ze verbouwen alles zelf en hebben veel vruchtbomen en een grote groentetuin. Ze maken zelf kaas, boter, yoghurt en wijn. Ze geven dus weinig geld uit en als het vlees op is slachten ze een kalf. De hele familie eet en drinkt gratis mee en het meeste werk, zoals melken, tuinonderhoud en het huishouden, wordt door de vrouwen gedaan. Ze hebben zeven kinderen, vier werken er in het buitenland.

Zondag 19 juli.

Vroeg, om 06.00 uur, waren we al weer onderweg om op tijd in Marikay te zijn om de beloofde koe te kopen. Mijn vriend, hij heeft een dwarslaesie, rijdt wel secuur maar heel hard. Om elf uur zijn we opgehaald en naar de markt gereden. Ik ben in de auto gebleven zodat we niet te veel geld voor de koe gevraagd werd. Voor 850 euro hadden we een goede koe. Het adres was ver weg en voor 15 euro was de zaak beklonken om haar weg te brengen. De koe was op de plaats van bestemming maar de lady was niet thuis en na veel bellen door de mensen van Zending Zonder Grenzen werd mij verteld dat zij de koe niet wilde hebben. Na een uur kwam er een grote auto aan met acht mensen er in en er ontstond een heftige discussie. Het was de pastor van het dorp met een hele delegatie en hij wilden dat de koe naar een ander gezin werd gebracht. Wij hebben in overleg de koe naar de buren gebracht en die wilden een paar dagen voor haar zorgen.

Maandag 20 juli.

Om 11.00 uur ben ik opgehaald en zijn we de koe weer op wezen halen en hebben haar bij een weduwe in een ander dorp gebracht. Inmiddels was het wel dik middag en heel warm, dat maakt een mens niet zo hongerig. De koe is nu op de goede plaats terecht gekomen. Om 20.00 uur ben ik met een goede vriend gaan eten, dan is geleden pijn snel vergeten.

Dinsdag 21 juli.

De pastor van Marikay had een gezin voor een koe, maar na veel praten kwam er een andere aap uit de mouw. De man heeft onder de knie een been moeten missen en wilde dat wij de prothese betaalden, kosten 2.000 euro. Hij zat met een buurman een glaasje te drinken en ze rookten er goed van. De voorganger zei er wat van, maar ‘dat kon hij niet laten’ zei hij.

Woensdag 22 juli.

Een gemakkelijke dag, eindelijk een winkel gevonden voor badkamerspiegels. Voor zeven kamers 84 euro, ze waren allemaal heel blij. Met het plaatsen heb ik geholpen. We zijn ook met een zielige jongen, die niet kan praten, naar een tandarts geweest. Uit eigen middelen 200 euro betaald voor het opknappen van zijn gebit, want het zag er niet uit. Maar het geld was aan wat anders besteed en dat was niet de bedoeling. We hebben een grote voorraad voeding voor de keuken gekocht (350 euro) en wat extra geld gegeven, 150 euro voor een noodoplossing.

Donderdag 23 juli.

Voor een foto van het gebit naar een ander instituut geweest. Morgen komt de uitslag en dan weten wat het precies gaat kosten, ik ben wel benieuwd. De tandarts vond dat wij heel goed werk deden en doet de hele behandeling, negen tanden, voor de helft van de prijs, dus 450 euro.

Vrijdag 24 juli.

Eerst om negen uur met een andere voorganger gaan kijken voor wie we volgend jaar een koe wilden kopen. Het was zo nijpend, dat we morgen in Tirana op de markt voor dit gezin al een koe gaan kopen. Ze wonen in de bergen en het was wel twee uur rijden, maar de laatste twee kilometers moesten we lopen om het dorp van vijf huizen te bereiken. Het pad was onbegaanbaar en we hadden ook nog twee zware zakken voedsel bij ons. Als ik het van te voren had geweten dat je daar niet met auto kunt komen, was ik vast niet meegegaan. Het was niet gevaarlijk maar wel erg zwaar.

Zaterdag 25 juli.

Het is weer zeer warm, 43 graden. Zelfs als je niets doet dan loopt het water nog in je klompen, maar voor 700 euro hebben toch een koe kunnen kopen. Daarna nog lekker even liggen rusten in mijn kamer waar het lekker koel was vanwege de ligging in de schaduw. Vanavond gaan we met een ploeg bewoners pizza eten als afscheid. Maandag kan ik met een voorganger meerijden naar Korca. Ik blijf een week in Korca en daar gaan we ook weer een koe kopen voor een weduwe. Het pizza-etentje was een succes en heel gezellig. Zelf hebben zij er geen geld voor, maar dat moesten ze zeker eens per maand kunnen doen.

Zondag 26 juli.

Vanmorgen op het centrum naar de kerk geweest, veel zingen en hééél lang praten. Ruim twee uur heeft hij ons bezig gehouden. Vanmiddag lekker rijst gegeten en yoghurt met komkommer en knoflook, verder heb ik niet veel op het centrum gegeten, want wegens de warmte had ik geen honger. In de middag ben ik met mijn vriend naar een bar gereden en in de avond hebben we in een goed restaurant gegeten.

Maandag 27 juli.

Met de voorganger van Maricaj meegereden naar Korca. Het was een zeer warme dag en tussen twee bergen in is het in de auto helemaal bloedheet. Daar zijn we dan om 15 uur aangekomen, ze waren thuis gelukkig. Je kunt bij Rob en Annet goed eten en slapen, zij zijn daar helemaal voor ingericht ook kunnen ze voor je wassen als dat nodig is.

Dinsdag 28 juli.

We zijn eerst naar de koe wezen kijken in Vrestha. Een weduwe daar heeft die verleden jaar van ons gekregen. Het zag er goed uit en de koe zit weer met kalf, dus er komt opnieuw uitbreiding. Er was ook een grote hoeveelheid hooi in voorraad voor de winter, ook was er een voorraad maïs als krachtvoer aanwezig. In hetzelfde dorp was nog een schrijnend geval, een vader van drie kinderen heeft zich uit pure ellende verdronken.

Hij was ontslagen en koos voor deze nare weg. Zijn vrouw mag van de winter bij een boer haar koe stallen en ze wordt van alle kanten geholpen door de dorpsbewoners. De veearts gaat voor haar de koe kopen voor 800 euro, het geld heb ik bij hem achter gelaten. Als de koe er is krijgen wij foto’s toegestuurd. De kaasmachine hebben wij een boer gebracht met zes koeien en 140 geiten, ze waren er zeer gelukkig mee.

Woensdag 29 juli.

Een paar inkopen gedaan op een grote markt en bij de commune gekeken of de paarden en de wagens er nog waren, dat was allemaal oké. Met wat kleren en eten waren ook zij weer gelukkig.

Donderdag 30 juli.

In drie locaties kranen en leidingen vervangen die zeer oud waren, er is daar geen mogelijkheid voor onderhoud. Als er iets lekt dan is het over een paar maanden niet meer te repareren.

Vrijdag 31 juli.

Wat scholen en tehuizen bezocht, met een ijsje doe je al wonderen, maar met vijf koeien die daar nu zijn kunnen al 15 kinderen naar school. Zij blijven zo uit de handen van de prostitutie. Ik realiseer me dat dit alleen mogelijk is dankzij de steun particulieren, kerken en supermarkten, waar ik dan ook erg dankbaar voor ben.

Zaterdag 1 augustus.

Het kledingmagazijn bezocht waar onze kleding en andere spullen opgeslagen zijn.  Je staat er versteld van hoeveel kleding er het land doorgaat. Tehuizen vragen er zelf om en particulieren krijgen hulp door de voorgangers van de kerken. Zonder onderscheid des persoons, dus ook moslims en andere religies, wordt iedereen voorzien.

Zondag 2 augustus.

De voorganger gebeld en om half elf werd ik afgehaald en zijn we weer naar Maricaj gereden. Daar heb ik nog een nacht geslapen en maandag ben ik naar huis gevlogen. Manfred heeft mij opgehaald en als afsluiting van de reis hebben we bij restaurant Tijsterman wat gegeten en is deze missie voltooid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.