Welkom

Welkom op de website van de stichting Hulp voor Albanië.

Met uw hulpbetty-bw in goederen, kleding en giften zorgen wij dat arme mensen in Albanië ondersteund worden in hun bestaan en dragen we bij aan structurele opbouw van kennis en scholing.

Al sinds 2003 actief en sinds 2008 een officiele stichting.
Leest u alstublieft de artikelen over het doel van de stichting en de reisverslagen voor een goede indruk van ons werk. Natuurlijk stellen we een donatie of hulp in welke vorm ook zeer op prijs! Neem vooral even contact op.

Betty van Veen
Voorzitter

Sponsoren en Links

Sponsoren:

Links:

Contact

Stichting Hulp voor Albanië
Roelofsstraat 23
2421 GB Nieuwkoop
Telefoon: 06-20037248
E-mail: info@hulpvooralbanie.nl
KvK 27322351 te Rijnland (Alphen aan den Rijn)
Bankrekening: NL21INGB0002521157 t.n.v. Stichting Hulp voor Albanie

Reisverhaal 2015

Deze werkreis in augustus 2015 is door voorzitter Betty van Veen voor het eerst ´solo´ondernomen.

Een compleet verslag van het succesvolle werkbezoek volgt snel.

Reisverhaal 2014

Er is in 2014 geen werkreis geweest. De verzamelde gelden en spullen zijn evengoed volop ingezet om via de vaste steunpunten van de stichting te worden gebruikt om de doelen in Albanie te ondersteunen!

Reisverhaal 2013

Met de nieuwe voorzitter van de stichting, Betty van Veen, vertrok hij op 2 september van Schiphol.

2012-01Het ‘schoolkinderenproject’ staat onder zware druk en dat heeft alles te maken met de economische situatie. Veel Albanezen hadden werk gevonden in Italië of Griekenland, maar door de werkeloosheid moesten zij terug naar huis. Wanneer je aan kunt tonen dat je belasting hebt betaald kun je in Albanië in aanmerking voor een uitkering. Als dat, bijvoorbeeld in verband met ‘zwart-werken’ niet het geval is, is een uitkering niet aan de orde. De kosten die het naar school gaan met zich mee brengt, kunnen dan niet meer worden opgebracht en kinderen worden thuis gehouden. Daar komt bij dat de prijzen 4 % zijn verhoogd.

Stichting ‘Hulp voor Albanië’ werkt in de omgeving van Marikay nauw samen met een aantal zendelingen. Zij werken hard en lang en worden gesteund door kerken uit binnen en buitenland. De armste gezinnen worden zo goed als mogelijk geholpen. De kleine kerk, die zich mag verheugen in een gestadige groei, heeft een oprit van losse planken om rolstoelen toegang te bieden. Omdat deze manier om in de kerk te komen gewoon gevaarlijk is, heeft de stichting een cementen oprit met een reling laten maken. De kosten hiervoor, € 400,=, kon de kerk zelf niet opbrengen en iedereen was dan ook blij verrast.

Betty van Veen, de nieuwe voorzitter van stichting ‘Hulp voor Albanië’ is veel in het buitenland op vakantie geweest en dacht dat zij wel wat gewend is. Zij is geschrokken van hetgeen zij in Albanië heeft gezien en dat zegt wel iets.

Reisverhaal 2012

Tijdens de dag van mijn vertrek vanaf Schiphol, 6 december 2012, viel de eerste sneeuw en de vliegtuigen hadden daar behoorlijk last van. Toen ik in Albanië, op het vliegveld van Marikay, aankwam was het dan ook al middernacht. Desondanks werd ik afgehaald door een vriend, waar ik vier dagen kon blijven.

Wij zijn gewend aan sneeuwruimers, maar in Marikay bleef de sneeuw gewoon liggen en dat zorgde voor spiegelgladde wegen etc. Ter plaatse heb ik een aantal contactpersonen en met hun medewerking heb 50 voedselpakketten gekocht en 6 m3 kachelhout. Er was ook een Nederlandse leerling-zendeling die al aardig Albanees spreekt. Voor noodgevallen heb ik bij haar en mijn andere contactpersonen geld achter gelaten.

In Korça, een plaats met 90.000 inwoners, steunt de stichting twee zendelingen die betrokken zijn bij het werk in de gevangenis. Zij bieden ook nazorg, voornamelijk aan vrouwen die weer de maatschappij in gaan. Dit om te voorkomen dat zij weer geronseld worden door de maffia. Hun kerk runt een ‘blijf-van-mijn-lijf huis’, waar opvang en begeleiding wordt geboden.

Een paar maanden geleden is in Korça een hypermodern bejaardenhuis in gebruik genomen. Daar wonen nu 24 dementerende ouderen. Als het centrum goed draait wordt hun aantal uitgebreid tot 50. Zowel voor het bejaardenhuis als voor een zigeunercommune en voor straatkinderen heeft de stichting voedingsmiddelen aangekocht.

Na zes dagen ben ik doorgereisd naar Durrës, waar ik het kantoor van ‘Zending over grenzen’ heb bezocht. De stichting steunt een gezin en de jaarlijkse donatie heb ik daar afgegeven. In deze plaats aan de Adriatische Zee heb ik nog een paar projecten bezocht. Door de kou en de gladheid waren mijn mogelijkheden beperkt, maar het geld is goed besteed. Een paar dagen eerder dan de bedoeling was stond ik op 23 december weer op onze nationale luchthaven.

Namens Stichting Hulp voor Albanië wil ik iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan onze missie: de levensomstandigheden van heel veel arme gezinnen en stokoude mensen enigszins verlichten.

Reisverhaal 2011

Maandag 5 september 2011

Om 7.00 uur per vliegtuig vertrokken naar Wenen, aankomst om 09.30 uur. Naar Tirana om 12.30 uur waar ik om 14.45 aan ben gekomen. Dhurimi heeft mij afgehaald, zaak altijd verblijf ik een week in Marikay. We hebben daar het steunpunt van een Protestantse Kerk. Dhurimi is acht maanden geleden getrouwd en ik heb hem en zijn vrouw een dinertje aangeboden. Dat was heel gezellig we hebben een beetje bijgepraat. We waren met vier personen, Dhurimi, zijn vrouw en schoonzus en ikzelf. Ik was blij dat we om 24.00 uur thuis waren, want het was voor mij een lange dag.

Dinsdag 6 september

Na het douchen naar de fast food toko gegaan voor een broodje gezond. Daarna naar een gelegenheid om een goede kop cappuccino te drinken. Zij drinken thuis Turkse koffie, voor ons is dat niet te drinken. Broodje gezond en koffie samen voor 1,35 euro. De kontakten gebeld dat ik weer in het land ben en afspraken gemaakt voor een bezoek. Om 19.00 uur een afspraak met het steunpunt in Marikay, Emir Tap, de Protestantse pastor. Hij was een beetje verdrietig dat alles 6 % duurder is geworden maar de uitkeringen zijn niet verhoogd. Morgen gaan we de boer op om hulp te bieden.

Woensdag 7 september

Met de pastor inkopen gaan doen, voedsel voor voedselpakketten en hebben ter plaatse pakketten samengesteld. Het was geen overvloedige inhoud maar toch voor 25 euro per pakket. Het was goed te merken dat alles duurder is. We waren om 17.00 uur gereed met het uitdelen, de projecten lagen nogal ver uit elkaar. Deze mensen weten soms echt niet hoe zij de eindjes aan elkaar moeten knopen. De eerste 200 euro zijn uitgegeven.

Donderdag 8 september

Dhurimi is mijn privé chauffeur, hij kent iedereen en weet overal raad op. Hij woont sober met zijn vrouw en haar zuster. Hij heeft een kleine ruimte gehuurd in het dorp en daar werkt zij als kapster; zijn schoonzus is een soort Kruitvat gestart. Ook naait zij voor mensen die zelf geen naaimachine hebben. Ik heb voor deze hardwerkende mensen een wasmachine en een droogtrommel ter beschikking gesteld van de Stichting. Ze waren er heel gelukkig mee. Voor ons is alles zo gewoon, voor hen is het een wonder. Dhurimi heeft mij al acht jaar altijd geholpen, ik beschouw dit ook als een tegenprestatie voor al die jaren hulp.

Vrijdag 9 september

Een school bezocht voor kinderen van twee tot zeven jaar; een soort buitenschoolse opvang dat van de kerk uitgaat. Ze leren kleurplaten te kleuren van Bijbelse figuren en ook geestelijke bedjes te zingen. Ze krijgen les aan tafels die aan de zijkanten dicht zijn zodat zij elkaar niet kunnen plagen of lastig vallen. Via de pastor hebben zij ons benaderd om zeven plaatsen er bij te laten maken, dan kunnen alle 20 kinderen gelijktijdig werken. Dhurimi wist nog vier gezinnen die het heel moeilijk hebben en daar hebben we voedselpakketten voor geregeld. Ik vraag mij soms af hoe ze zo kunnen leven, maar misschien zijn zij toch nog gelukkiger dan wij denken.

Zaterdag 10 september

Bezoek ontvangen van Fred Westerink. Hij had onze website gelezen en stuurde mij een e-mail dat hij mij wel wilde ontmoeten. Hij begrijpt na drie jaar in Albanië nog steeds de mentaliteit van de bevolking niet. Hij is wel de eerste die eerlijk vertelde geen giften te ontvangen om van te leven, hij ontvangt een vaste toelage. Hij is door de kerk uitgezonden om gevangenissen te bezoeken, om verlichting te brengen in de strenge regels. Ook heeft hij een geestelijke missie daarin. Hij en zijn vrouw geven ook nazorg bij het verlaten uit de gevangenis. Het is voor ontslagen gevangenen moeilijk om uit de handen van de maffia te blijven. Vooral vrouwen en meisjes zijn een gewild object. Walgelijk.

Zondag 11 september

In de morgen naar de kerk geweest, dat stellen ze zeer op prijs, het zijn evangelische diensten, veel zingen en handen klappen, een korte meditatie en heel lang nakerken. Laat in de middag de bergen in geweest, na een uur stijgen werd het pad zo gevaarlijk dat ik niet verder durfde te gaan. Dalen is nog gevaarlijker als stijgen maar ik ben toch zonder ongelukken beneden gekomen, niet voor herhaling vatbaar. Nog een uurtje naar de bar in het dorp en dan moe maar voldaan de kooi in.

Maandag 12 september

In de morgen naar Tirana, de hoofdstad gereden. Het drukke verkeer is hetzelfde als bij ons in de grote steden, hier is het wel gevaarlijker. Tirana heeft ongeveer één miljoen inwoners, het echte aantal is niet bekend. Dhurimi had in de stad
nog wat boodschappen, daarna zoeken naar een telefoonwinkel voor mijn 13-jarige Nokia, het kijkglas was zwaar beschadigd. De vijfde winkel was raak, voor vijf euro een nieuwe boven- en achterkant Bij ons was mijn telefoon te oud, er waren geen onderdelen meer te bestellen.

Dinsdag 13 september

Dhurimi had mij in Tirana bij een minibus-station afgezet om naar Korca te reizen. Het busje was nog leeg, de reis vangt niet eerder aan dan wanneer de bus vol is. Dat kan zo maar een tot twee uur duren. Gelukkig moesten er nog vier passagiers bij een hotel worden opgehaald dus na een half uur waren we onderweg. Ik heb een nacht ’n een hotel gelogeerd en ben de volgende dag door Marleen van de Voort, zij is een Belgisch sociaal werkster, opgehaald. Zij werkt samen met de familie Van Eck en dat is van grote waarde. Marleen weet wat de uitkeringen zijn als iemand beneden het minimum leven moet. Ze heeft voor mij een touringcar opgezocht naar Marikay, even duur als met een minibus, wel prettiger reizen.

Woensdag 14 september

Een verplichte rustdag want Dhurimi had andere afspraken. Het gekste is hier niet gek genoeg. Een jongen van ongeveer 12 jaar met zijn oma in de kruiwagen op weg naar het postkantoor. Later begreep ik waarom er ’s morgens om 08.00 uur een menigte stond van wel honderd mannen en vrouwen. De maandelijkse uitkering werd uitbetaald. Zij moeten het geld zelf af komen halen, vandaar de jongen met de kruiwagen met oma. Als je dat zo ziet moet je wel lachen, maar als je uitgelachen bent ga je nadenken. Het kan best zijn dat de boy uit de bergen is komen lopen, hij moet dan ook weer de berg op. Toen werd het voor mij wel een ander verhaal. Dan leven wij niet in een Paradijs maar in een super Paradijs. Ik was vanmorgen ook boos omdat er weer geen water was, en dat is zowat elke morgen het geval. Wij weten niet beter dat onze kraan altijd water geeft. Vanaf nu zet ik een bak water in mijn slaapkamer, kan dan in de morgen m’n gezicht wassen en een beetje water op het gas koken om te scheren. En de tanden te poetsen, dat kan met water uit de kraan, drinken kan het niet dan krijg je maagproblemen.

Donderdag 15 september

2011-01Een paar gezinnen bezocht die een koe van de Stichting hebben ontvangen, ze zijn er heel trots op. Omdat ze zelf geen land bezitten moeten ze ver lopen om eten te zoeken, daar worden de koeien niet vetter van. De kinderen kunnen van het melkgeld naar school en dat is goed voor hun ontwikkeling, later kunnen ze daar profijt van hebben als ze kunnen gaan werken Na een kleine lunch zijn we naar Gerdec gereden, daar hebben we een paar jaar geleden spullen gebracht bij mensen die in tenten woonden. Er was een fabriek ontploft. Voor het Ameri-kaanse leger werd er munitie ontmanteld dat niet meer bruikbaar was. Er waren veel huizen verwoest, de schade was zeer groot. Gelukkig was het een Amerikaanse aangelegenheid, daardoor zijn ze er gelukkig financieel goed afgekomen. Ook is er voor alle vernielde huizen een nieuw huis gebouwd, het lijkt wel een villadorp, zo mooi.

Vrijdag 16 december

Tijdens een wandeling ging ik een winkeltje binnen voor twee bananen. Een mager vrouwtje met twee kinderen kocht een paar artikelen, het kon verpakt worden in een heel klein plastic zakje. De eigenaar maakte de rekening en wilde het in zijn lade doen. Ik maakte hem duidelijk dat ik dat wel wilde betalen. Daar maakte hij gretig groot gebruik van, haalde vlug nog drie of vier rekeningen uit de lade. Totale schade 11 euro. Het magere vrouwtje legde haar rechter hand op haar hart, toen ze begreep wat er gebeurde, en knipte als of er een wonder was gebeurd. Elf euro maal 400 is 4.400 lek. Voor ons peanuts maar voor haar een groot wonder. Om zo hulp te kunnen bieden, dat geef mij zo’n heerlijk gevoel.

Zaterdag 17 september

Geld sturen per bank is daar een kostbare zaak, daarom heb ik Fred Westerink verzocht om weer naar Marikay te komen Zijn vrouw was er nu ook bij, om geld mee te nemen voor drie adressen: – familie Van Eck, 300 euro – Marleen van de Voort, ten behoeve van het bejaardentehuis 700 euro – Westerink zelf 150 euro. Per e-mail geven ze aan de Stichting in Holland bericht van ontvangst van het geld, dan is de administratie ook in orde. Zij hebben regelmatig contact met elkaar. Hij wilde het graag voor mij doen en maakte dat het vlug op de plaats van bestemming komt. Hijzelf moet het voor drie kinderen gebruiken die dan naar school kunnen, dat is de afspraak.

Zondag 18 september

Een beetje vroeg gestart want we moesten de vrouw van Dhurimi ophalen uit Belle. Je kunt het een gehucht noemen want er staan maar drie huizen. Toen we daar niet verder konden met de auto moest ik met zijn vrouw naar haar huis lopen, op een onbegaanbaar pad. Ik heb veel gezien in Albanie maar wat ik hier zag was het land van Bram en Ellert. Nog net geen plaggenhutten maar wel een lemen vloer en één ruimte waarin alles moest gebeuren. Dhurimi heeft 150 euro gekregen en zal de school betalen voor de drie kinderen die daar aanwezig waren. Al met al was er voor mij geen touw aan vast te knopen

Maandag 19 september

We zijn vroeg op pad gegaan om Dhunmi zijn ouders te gaan bezoeken, een hele mooie reis. Dat heb ik al een paar keer eerder gedaan en ga dan ook bepaalde dingen herkennen. Zijn vrouw ging ook mee en werd heel boos op mij. Zij wilde rijden maar heeft geen rijbewijs. Zijn familie vindt het zo vervelend dat ze niet met mij kunnen praten, Dhurimi heeft het altijd druk om voor tolk te spelen. Het zijn heel aardige mensen maar hebben weinig contact met anderen, ze wonen te afgelegen en ver weg van een dorp. We zijn er beladen met groenten en allerlei andere etenswaren weer naar Marikay vertrokken.

Dinsdag 20 september

Regelmatig contact met het thuisfront. Ben altijd weer blij als alles goed blijft gaan. Het is ver weg maar toch ook weer dichtbij met de telefoon. Het weer blijft hier lekker zonnig, 22 graden, maar de nachten zijn heel fris. Vandaag even geen activiteiten. Wel een paar uur gewandeld in het dorp. Veel vrouwtjes met kruiwagen met een beetje handel wat klein geld gegeven. Velen weten al dat ik die Hollander ben.

Woensdag 21 september

Vandaag de hele dag met Dhurimi naar een kamp met jongelui die gehandicapt zijn, ze doen daar allerlei spellen. Ze kunnen best nog veel en zijn enthousiast als ze een prijsje winnen. Het eten was heel karig, ze hadden geldtekort, onder meer voor vlees. Zij moesten nog tot maandag blijven en hebben van de Stichting 250 euro ontvangen om normale maaltijden te bereiden. Ze koken zelf, nu kan er een toetje en een ijsje vanaf, ze waren heel blij. Als ik het goed heb begrepen vallen ze nog onder de leiding van Gesina Blaauw, daarom was zij daar zelf ook. We hebben er de nacht in het kamphotel geslapen, het was min vier sterren, ik ben daar wel wat gewend. De douche is in de wc, het gaas voor de ramen was stuk dus het krioelde van de muggen.

Donderdag 22 september

Om acht uur opgestaan en meteen aangekleed en naar buiten gegaan in de koele lucht. We zijn in de middag weer naar Marikav vertrokken, hebben er maar een lekker pilsje op gedronken. Toen de dames thuis kwamen hebben we wat gegeten en tot laat buiten gezeten.

Vrijdag 23 september

Het grote werk is nu gedaan, nog even bij een paar mensen een bezoekje afgelegd. Nog vlug even een paar kaarten opgezocht voor familie en kennissen. Naar het postkantoor, twee meter breed en vier meter lang, een ruim konijnenhok maar ze hadden wel postzegels. lk hoop dat kaarten in Nederland aankomen.

Zaterdag 24 september

Alles bij elkaar gezocht en ingepakt zodat het gereed was voor vertrek de andere dag, was toch weer blij om naar huis te gaan.

Zondag 25 september

Even mijn laatste broodje gezond opgegeten bij de fast food en nog lekker koffie gedronken aan de overkant. Om 13.00 uur zijn we naar het vliegveld gegaan en om 14.00 uur was het inchecken. Dus toen was ik na het afscheid nemen alleen. Vertrek 15.05 uur aangekondigd, dat werd al 15.30 uur. Dat betekende dat ik in Wenen het vliegtuig naar Amsterdam niet zou halen. Om kort te gaan was ik om 23.15 uur thuis, had gekund om 19.30. Toen ik mijn sleutel in het slot stak van mijn luxe seniorenflat dacht ik “hoeveel mensen wereldwijd steken met een andere verwachting hun sleutel in het deurslot”. Veel aardbewoners hebben echter geen sleutel nodig, zij slapen in tenten onder het grote hemeldak. Toen de deur open was, was ik thuis, zo voelde het ook.

Alles bij elkaar heeft de Stichting 4.000 euro uitgegeven om hulp te bieden.
Heel veel dank sponsors en een ieder die dit heeft mogelijk gemaakt. Jullie zijn de hoofdpersonen, ik mag het uitvoeren. Ook veel dank van de mensen in Albanië, en vooral de kinderen.

Reisverhaal 2010

De reis naar Albanië heb ik per vliegtuig gemaakt. Het doel was om namens ‘Stichting Hulp voor Albanië’ de projecten te bezoeken die de stichting ondersteunt. Op 17 juli 2010 vertrok ik om 16.00 uur van Schiphol en na een voorspoedige vlucht kwam ik om 24.00 uur aan op het vliegveld in Tirana.

2010-01In Tirana werd ik afgehaald door, inmiddels mijn vriend geworden, Dhurymi. Hij heeft een dwarslaesie en rijdt in een aangepaste auto, wat hem goed afgaat. We waren in korte tijd in Maricay, waar voorheen het centrum ‘God loves Albanië’ -bedoeld voor mensen met een fysieke beperking-  was gevestigd. Het centrum is in andere handen overgegaan en Dhurymi en ik moesten genoegen nemen met een plek in de bijgebouwen. Het is daar primitief, er is geen douche en koken gaat ook niet gemakkelijk. Ik vond het een goede les om dit mee te maken, je kunt je dan gemakkelijker inleven hoe de mensen daar moeten leven.

Maricay

In de vijf dagen die ik in Maricay was, heeft Dhurymi me gereden. We hebben veel families bezocht om hulp te bieden met voedsel en kleding, dat doe ik standaard, iedere reis. Ze zijn zo dankbaar. Ik vraag altijd of ik even in de koelkast mag kijken. Die is meestal leeg en de mensen weten niet dat wij komen. Wij bezoeken ook scholen en opvanghuizen, dat blijft een rampgebeuren. Overal is tekort aan en de gebouwen worden niet onderhouden. De koeien en paarden die we tijdens vorige reizen hebben gegeven waren er allemaal nog.

Korca

Voor het volgende project ben ik naar Korca gegaan, waar ik verbleef in een goede accommodatie en het eten smakelijk was. Korca is vergelijkbaar met Alphen aan den Rijn en telt zo’n 60.000 inwoners. We hebben daar veel gezinnen bezocht, een zigeunercommune, een kliniek, en enige projecten voor straatkinderen. In een dorpje 20 kilometer verderop wonen twee gezinnen die een koe van de stichting hebben gekregen. De voorzieningen waren goed, er waren zelfs balen hooi in voorraad voor de winter en de koeien zagen er goed uit. Er konden geen nieuwe koeien worden afgeleverd, ze waren veel te duur. Dat was jammer, want we hadden ze de mensen wel beloofd.

In Korca werd ik uitgenodigd om bij een gezin, een zigeunerfamilie, een schrijnend verhaal aan te horen. De drie kinderen krijgen meer slaag dan eten, een meisje van twaalf jaar deed haar truitje uit en toonde zichtbare blauwe plekken. De vader werkt niet en drinkt de hele dag. Hij haalt het geld op bij het uitkeringskantoor en het grootste gedeelte gaat naar de kroeg. Voor de betaling van de stroom hadden ze een achterstand van elf maanden en ze hadden de laatste waarschuwing gekregen: Geen geld, dan afsluiting. De moeder was ten einde raad. De andere dag zijn we met haar naar het kantoor van het energiebedrijf gegaan en hebben de rekeningen, 200 euro betaald. Buiten huilde ze van blijdschap. Wij denken steeds mee om mensen aan werk te helpen.  Het ziet er naar uit dat ze geld kunnen verdienen met kachelhout te klieven, 60 % van de bevolking stookt hout en voor 500 euro kunnen wij ze uitrusten met het benodigde gereedschap.

Durres

Daarna ben ik naar Durres gegaan. Bij het kantoor van de Nederlandse organisatie ‘Zending over Grenzen’ was een koe afgeleverd, die niet aan de verwachtingen voldeed. Ik heb de vader van Dhurymi gebeld en die wilde de koe graag voor 400 euro kopen. Degene die de koe niet goed vond, wilde deze houden, plus 500 euro om een andere te kopen. Maar dat wilde ik niet, ik ben er van overtuigd dat ze de koe wilden houden en de 500 euro dan extra zouden hebben. De koe is natuurlijk veel meer waard. De vader van Dhurymi laat hem grazen, het geld is geregeld en we kijken wel wat er verder moet gebeuren.

Terug in Maricay

De voorganger van de Baptistenkerk in Maricay had nog een schrijnend geval. Het ging om een weduwvrouw waar vader en moeder, heel oud, inwonen. Wij zijn er gaan kijken en het was volgens mij verantwoord om het gezin te helpen. Voor ruim 700 euro was er nog een aardige koe, hij zag er goed uit en het gezin was gelukkig. Omdat we maar één koe hebben afgeleverd, is er meer geld besteed aan voedselprojecten. Toen was mijn werk af en was het tijd om naar huis te gaan, een week eerder vanwege de hitte: 42 graden. Met weemoed ga ik altijd weg, in de wetenschap veel mensen achter te laten die geen schoon drinkwater hebben, beperkt stroom krijgen, nooit een vast inkomen hebben en vaak kinderen thuis hebben die niet naar school kunnen omdat daar geen geld voor is. Maar hoe vlug ben ik weer in ons eigen verwende wereldje terug… Ik blijf me inzetten en zie uit naar de volgende reis, in 2011. Blijft u Stichting Hulp voor Albanië steunen?

Pieter Kalshoven